Artykuły

Prace prof. Mirosława Kocińskiego urzekają rytmiczną kompozycją, dyscypliną barwną i imponującą precyzją wykonania. Artysta świadomie sięga po starą technikę mozaiki, lecz nadaje jej zaskakująco współczesny wyraz. Balansujące między matematycznym porządkiem a kontrolowanym chaosem prace są efektem niezwykle pracochłonnego i wymagającego procesu twórczego. Artysta twierdzi jednak, że wybrał tę formę twórczości z lenistwa.

→ Barbara Szafirowska-Pape: Jak pogodzić deklarowane przez Ciebie „lenistwo” z tak czasochłonną, precyzyjną i wymagającą ogromnej dyscypliny pracą przy mozaikach, które tworzysz? Czy to prowokacja, czy szczere wyznanie, a może autoironia?

→ Mirosław Kociński: To trochę prowokacja. Lenistwo w moim rozumieniu to szukanie prostszych rozwiązań, niekomplikowanie procesu ponad miarę. To dążenie do tego, żeby móc pracować wieczorem w domu, bez wielkiej logistyki. Jeśli mogę coś zrobić mniejszym kosztem energii – robię to. To nie jest brak ambicji. To świadomy wybór.

→ B.S.P. : Cz y ceramika była Twoim świadomym wyborem, czy raczej zbiegiem okoliczności?

→ M.K.: Gdybym miał być zupełnie szczery – była przypadkiem. W szkole podstawowej interesowała mnie motoryzacja. Chciałem uczęszczać do technikum samochodowego. Ale nauczycielka plastyki namówiła mnie i moją mamę, żebym zdawał do liceum plastycznego w Częstochowie. Były tam dwa kierunki: biżuteria i ceramika. Na biżuterię było bardzo dużo chętnych, bo kojarzyła się z czymś atrakcyjnym i modnym. Wybrałem więc ceramikę trochę z braku zdecydowania, trochę z przekory. Egzamin do liceum był wcześniej niż do technikum. Spróbowałem, dostałem się i już zostałem.

Cały artykuł dostępny jest w nr 2/2026 "Szkła i ceramiki".  Zamów już teraz 

Zdjęcie: Fragment patery mozaikowej ø 70 cm, W tle mozaiki, 80 x 80 cm. Fot.: Mirosław Kociński