Artykuły

Gdyby zebrać w jednej przestrzeni wszystkie obiekty sztuki, jakie stworzył Władysław Garnik – rzeźby, rysunki, malarstwo, fotografie, grafiki – okazałoby się, jak wiele je łączy, jak przenikają się wspólne tematy, wątki, sposoby narracji i sposoby budowania formy. Jak zarówno te ukształtowane za pomocą plątaniny kresek lub plam farby, jak i te lepione z mięsistej gliny wzajemnie się wspierają i uzupełniają, tworząc piękne, spójne widowisko.

Taka wystawa uświadomiłaby też, jak bardzo zachłanny był na twórczość, jak bardzo chciał sprawdzić się w każdym jej aspekcie, ale też, że to ceramika była tą jedyną, najważniejszą dla niego dziedziną. Była jego pasją i miłością. I lubił przypominać, że ceramika łączy w sobie i malarstwo, i rzeźbę, i funkcjonalność. To dziedzina dla każdego artysty wymarzona. A jednak musiał się z nią rozstać po ponadpięćdziesięcioletnim związku, mimo wielu jeszcze pomysłów i planów. Nie posiadał bowiem nigdy własnej pracowni, tworzył w fabrycznych halach, wypalał w fabrycznych piecach. Nic dziwnego, że kiedy jeden po drugim zamykano zakłady ceramiczne, a w końcu również wielkie fabryki, pogrążył się w żałobie. Przeżył ją przy sztalugach – nie potrafił bowiem niczego nie tworzyć. Malował, jak to określił, buchające kolorem, zupełnie realistyczne i niemartyrologiczne obrazy, które robią spektakularne wrażenie na odbiorcy, a także rysował, rysował i rysował, bo – to znowu jego słowa – rysunek jest podstawą twórczego myślenia. A jego ręce bezustannie musiały o czymś myśleć. Notabene rysunek i malarstwo były jego pierwszym wtajemniczeniem w świat sztuki. To właśnie na malarstwie, po ukończeniu liceum plastycznego w Szczecinie, rozpoczął studia w gdańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Stamtąd już po roku przeniósł się do Wrocławia, na ceramikę.

Cały artykuł dostępny jest w nr 2/2026 "Szkła i ceramiki".  Zamów już teraz 

Zdjęcie: Pejzaż romboidalny, wys. 78 cm, porcelana, 1997. Fot.: Grzegorz Stadnik