Artykuł przedstawia badania XVII-wiecznych szklanych artefaktów odkrytych w trakcie prac archeologicznych na terenie opactwa cysterskiego w Wąchocku. Obiekty te przez ponad 300 lat znajdowały się w środowisku glebowym,
a następnie przechowywane były w warunkach magazynowych i w otoczeniu o podwyższonej wilgotności, co znacząco wpłynęło na ich stan zachowania. Artefakty wykazują wyraźny stopień degradacji korozyjnej, przejawiający
się obecnością opalizującego nalotu, spękań, ubytków powierzchniowych oraz wtórnych osadów. Do oceny stanu powierzchni i produktów korozji zastosowano metody instrumentalne, w tym dyfrakcję rentgenowską XRD,
fluorescencję rentgenowską XRF, skaningową mikroskopię elektronową SEM z mikroanalizą EDS oraz spektroskopię FTIR. Wyniki analiz wykazały znaczną koncentrację tlenku krzemu(IV) oraz obniżoną zawartość alkaliów, co
potwierdza intensywną dealkalizację i formowanie żelu krzemionkowego na powierzchni próbek. Zarejestrowano również obecność wtórnych produktów degradacji, takich jak krzemiany i glinokrzemiany wapnia. Obrazy SEM
ujawniły łuskowatą strukturę powierzchni oraz liczne spękania, natomiast widma FTIR potwierdziły obecność wody związanej w warstwie korozyjnej. Uzyskane wyniki jednoznacznie wskazują na zaawansowane procesy korozji szkła,
których intensywność była potęgowana przez długotrwałą ekspozycję w warunkach wilgotnych.
PEŁNA WERSJA A RTYKUŁU DO  POBRANIA |
Newsletter