Wydarzenia

Ceramika jest jedną z najstarszych sztuk plastycznych, jakie stworzył człowiek. Historia materiału ceramicznego wiąże się ściśle z historią ludzkości. Kreatywność człowieka popchnęła go do poszukiwań i rozwoju tego materiału, a łatwość posługiwania się gliną prowadziła do coraz to nowych odkryć i doświadczeń. Jednym z nich, na samym początku, na pewno był związek pomiędzy gliną a ogniem. Dopiero to doświadczenie uświadomiło człowiekowi, w jaki sposób może wykorzystać ten materiał.

Wykorzystanie działania ognia jest, obok procesu tworzenia dzieła przez artystę, najważniejszym i decydującym procesem uzyskania dzieła ceramicznego. Wypalenie wyrobu jest ściśle wpisane w proces technologiczny, a sam przedmiot nabiera dzięki niemu twardości i szlachetności. Formowanie gliny, nadawanie jej kształtów, powoływanie z niej jakiejś formy do życia nadaje jej wielki mistyczny sens. Materiał ten jak żaden inny daje człowiekowi poczucie stwarzania.

Wielką wartością gliny ceramicznej jest jej plastyczność, wilgotność, chłonność, która daje nam możliwość delikatnego formowania, doklejania, odbierania, gładzenia, drapania, przecierania i muskania opuszkami palców pozostawiającymi na niej ślad własnych linii papilarnych. Żaden inny materiał nie daje nam tego wszystkiego jednocześnie. Glina ceramiczna jest materiałem, którego używa się do zabaw z dziećmi w przedszkolu, pierwszych poważnych kontaktów ze sztuką w szkole średniej i na studiach artystycznych oraz do szukania własnej drogi w dojrzałej wypowiedzi artystycznej. Niesłychanie istotnym jest dobre opanowanie warsztatu czyli wiedzy technologicznej i umiejętność wykorzystywania tej wiedzy. 

Dr hab. Stanisław Brach
Pracownia Ceramiki
Wydział Rzeźby ASP Warszawa