Tradycja wyrobu nowożytnych kamei sięga lat 80. XVIII w., kiedy
w Czechach zaczęto przeprowadzać pierwsze eksperymenty technologiczne
z portretami w szkle. Jednak najwcześniejsze udokumentowane
przykłady pochodzą z końca tego stulecia, a następne
z ok. 1800 r. z Francji. W tym czasie zainteresowanie techniką
cameo-incrustation rozwijało się także po drugiej stronie kanału
La Manche, dlatego trudno jest określić stopień wzajemnych inspiracji
między wytwórcami. W Anglii do wzrostu zainteresowania
antycznymi kameami i ich współczesnymi wersjami przyczynił się
James Tassie (1735–1799), szkocki grawer i modeler, współpracownik
dr Henry’ego Quina (1717–1791) oraz ceramika Josiaha
Wedgwooda (1730–1795). Tassie drogą eksperymentów opracował
skomplikowaną technikę wyrobu kamei: od sporządzenia woskowego
projektu, przez negatywową formę w siarce, po relief wykonany
ze szklanej pasty. Tassie wykonywał również pozytywowe
portrety kameowe z czerwonej siarki. Kamee Tassiego wykonane
z białego szkła nie były zamknięte w bańce szklanej, w przeciwieństwie
do późniejszych właściwych sulphides.
Magdalena Gazur – trendsetterka bolesławieckiej ceramiki
Podróż śladami porcelanowej litofanii
Szepty ziemi. Lokalny surowiec w praktyce ceramicznej
Krąg osobisty – dialog artystyczny na ceramicznych paterach
„Dom”. Wystawa ceramiki litewskiej w Gdańsk
Historia dekorowania polskiej porcelany metodą kalkomanii w latach 1890–1950
Światło „Zawiercia”. Wybrane przykłady szkła oświetleniowego w stylu art déco z huty szkła w Zawierciu
Szkliwa dla praktyka – na przełaj przez naukę i technikę. Język tlenków i mapy możliwości
Pigmenty ceramiczne. To one zmieniły porcelanę
Fajans pomorski. Dialog kultur utrwalony w ceramice regionu
