Artykuły

Elżbieta Piwek-Białoborska zajmuje szczególne miejsce w historii polskiej sztuki użytkowej XX wieku. Jej działalność, rozpięta między projektowaniem przemysłowym a indywidualną wypowiedzią artystyczną, stanowi jedno z najpełniejszych świadectw potencjału  ceramiki w powojennej Polsce. Piwek-Białoborska była nie tylko projektantką form i dekoracji, lecz także współtwórczynią środowiska artystycznego, które ukształtowało fenomen włocławskiego fajansu – zjawiska do dziś cenionego przez badaczy, kolekcjonerów i  miłośników designu.

Biografia artystki wpisuje się w doświadczenie pokolenia naznaczonego wojną i trudami odbudowy kraju. Elżbieta Piwek-Białoborska urodziła się 6 lutego 1922 roku w Koźminie koło Krotoszyna, okres okupacji spędziła głównie w domu rodzinnym, podejmując  przymusowe prace fizyczne, m.in. przy budowie torów kolejowych i kopaniu okopów. Po dramatycznej ucieczce z robót w Trębaczewie i powrocie do rodzinnego domu doczekała końca wojny, by już w 1945 roku powrócić na ścieżkę edukacji artystycznej. 

Po ukończeniu kursów rozpoczęła naukę w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Poznaniu, a następnie studia w Zakładzie Ceramiki Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych. Już w trakcie nauki została asystentką profesora Rudolfa Krzywca, co świadczyło o jej  wyjątkowych predyspozycjach i zaangażowaniu. Po likwidacji poznańskiego Zakładu Ceramiki przeniosła się do Wrocławia, gdzie kontynuowała studia i działalność dydaktyczną. Dyplom uzyskała w 1953 roku. 

Zdjęcie: Dekoracja na formie 621, 1965 r., wazon – świecznik, wzór: Wit Płażewski, proj. dekoracji i mal. Elżbieta Piwek-Białoborska, fajans, malowane podszkliwnie, wł. MZKiD. Fot.: Jarosław Czerwiński, Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej