Pieczęcie
Pomiędzy licznymi szklanymi stemplami niezidentyfikowanego pochodzenia przechowywanymi w zbiorach archeologicznych Muzeum Warszawy uwagę zwracała tajemnicza pieczątka, znaleziona w trakcie prac badawczych prowadzonych w 2008 roku na terenie zajmowanym przez dawny Pałac Saski – a ściślej rzecz biorąc – przez nieistniejące już kamienice znajdujące się przy zbiegu z ulicą Królewską. Umieszczony na niej, nieco słaboodciśnięty w skorodowanym, zielonkawym szkle relief przypominał kształtem uproszczony zarys dwugłowego orła, trzymającego w pazurach berło oraz jabłko królewskie uwieńczone krzyżem. Pomiędzy głowami orła widnieją niewielkie, wersalikowe literki „K. P”, pod herbem zaś umieszczono po lewej stronie częściowo tylko czytelne inicjały „… R” (?) oraz – po prawej – wyraźny odcisk monogramu „M. W”. W dolnej części pieczęci znalazł się
typowy dla polskich sygnatur symbol „K I”, w tym przypadku związany najprawdopodobniej z pojemnością butelki, na której stempel został umieszczony. Przez szereg lat nie udało się tej pieczęci przypisać do żadnego znanego producenta szkła, tym bardziej że znane nam pieczęcie rosyjskie z tego okresu na ogół zawierają tekst zapisany cyrylicą i zwykle nie przedstawiają herbów.
Cały artykuł dostępny jest w nr 3/2025 "Szkła i ceramiki". Zamów już teraz
Zdjęcie: Detal stempla Huty Radogoskiej lub Rogowskiej, znaleziony w podziemiach kamienicy przy ul. Królewskiej w Warszawie (zbiory Muzeum Warszawy).
Magdalena Gazur – trendsetterka bolesławieckiej ceramiki
Podróż śladami porcelanowej litofanii
Szepty ziemi. Lokalny surowiec w praktyce ceramicznej
Krąg osobisty – dialog artystyczny na ceramicznych paterach
„Dom”. Wystawa ceramiki litewskiej w Gdańsk
Historia dekorowania polskiej porcelany metodą kalkomanii w latach 1890–1950
Światło „Zawiercia”. Wybrane przykłady szkła oświetleniowego w stylu art déco z huty szkła w Zawierciu
Szkliwa dla praktyka – na przełaj przez naukę i technikę. Język tlenków i mapy możliwości
Pigmenty ceramiczne. To one zmieniły porcelanę
Fajans pomorski. Dialog kultur utrwalony w ceramice regionu