Artykuły

W polskim szkle artystycznym są twórcy, których rozpoznaje się od razu: po konsekwencji w myśleniu o rzeźbie i świetle, po bezbłędnym wyczuciu materii i po tym, jak warsztat staje się u nich językiem wypowiedzi, a nie jedynie zestawem umiejętności.

Do tego grona bez wątpienia należy Maciej Zaborski – artysta i mistrz szkła w technice grawerowania, w tym autorskiej, mechanicznej techniki grawerunku w pełnej bryle. Dla niego szkło nie jest wyłącznie nośnikiem dekoracyjności, lecz materiałem o silnym potencjale  narracyjnym. Jego prace budują opowieści o człowieku – od jednostki po zbiorowość, o potrzebach indywidualnych i napięciach wspólnoty, o mechanizmach porządkujących życie społeczne, a także o tych tematach, które zwykle zostają przemilczane.  Ważnym motywem jest ciało – jego ruch, gest – najczęściej torsy i rozmyte w strukturach twarze czy głowy, nasuwające skojarzenia z tkaniną, dymem lub maskami. To wzmacnia napięcie narracyjne. Każdy obiekt – czy to z jednego elementu, czy ze składowych – staje się oddzielną opowieścią: kształt na zewnątrz mówi jedną historię, a wnętrze drugą, obrazując mentalną budowę człowieka. Siła przekazu opiera się na kontraście, grafice, rysunku w grawerowanej postaci w reliefie oraz w trzecim wymiarze wewnątrz bryły. To nieodzowne medium artysty – kolor pojawia się tylko tam, gdzie podkreśla istotę, zawsze zredukowany do minimum, przełamujący podziały.

Cały artykuł dostępny jest w nr 2/2026 "Szkła i ceramiki".  Zamów już teraz 

Zdjęcie: KSIĄŻE-CZKA, szkło optyczne, szkło ołowiowe i szkło witrażowe, grawerowane, szlifowane, malowane i klejone na zimno. Wym.: 28 x 20 x 8 cm, 2005. Fot.: Stanisław Sielicki