Szlifierska dekoracja patery składa się
z obwodowych wzorów geometrycznych
(łuków, siatek i gwiazd), rozmieszczonych
w podziale na osiem części. Główna zdobina
szlifów klinowych wgłębnych znajduje się na
zewnętrznej stronie talerza. Uzupełniająca
zdobina ze szlifów fasetowych płaskich jest
na zewnętrznej stronie uchwytu. Większość
warstwy czerwonej na spodzie talerza została
zdarta. Pozostałości kontrastują ze
szkłem bezbarwnym, pozwalając dostrzec
nawet drobną siatkę. Szkło rubinowe pozostawiono
na obramowaniu i w centrum patery,
w tym również we wnętrzu wysokiego
uchwytu, zwieńczonego przezroczystą kulą,
dającą przez fasetowanie złudzenie brylantu.
Szkło nabrało tu właściwości pryzmatycznych,
przepięknie rozszczepia światło, a całe
naczynie wręcz rozświetla stół.
Każdy fragment ma znaczenie – wywiad z prof. Mirosławem Kocińskim
Sylwetka Władysława Garnika
Maria Słaboń. 40 lat zapisane w szkle
Uwięzione w świetle — Maciej Zaborski
Litofanie i Formy Bio-Logiczne
Między kontrolą a przypadkiem. Katarzyna Krej
Ontologie formy. Dialog ceramiki i malarstwa – wywiad
Elżbieta Piwek-Białoborska (1922–1989). Ceramika – forma – dekoracja
Płynny dialog – zanurzenie i przepływ
Sztuka higieny. Lampy katalityczne